Recensies - De herinnerde soldaat Anjet Daanje
een schare lezers; maar goed dat ze een toegankelijk woordgebruik neerzet. Een ontelbaar aantal keer laat ze het voegwoord ‘en’ vallen; ongeacht de plaats ervan in de zin. Ook duidt ze dialogen niet expliciet aan; haar tekst loopt gewoonweg constant door.
Verder vallen de beeldende taal (Daanje schrijft eveneens filmscenario’s) en de stevig uitgediepte karakters op. Niet alleen Amand als protagonist, maar evenzeer alle andere belangrijke personages, kleurt de schrijfster kundig in. [...]
De zoektocht naar zijn eigen persoonlijkheid is overduidelijk het belangrijkste thema uit de roman. Tegelijkertijd blijft Amand hardnekkig vechten met zijn demonen die hem nog steeds achtervolgen. Knap hoe Daanje zich verdiept in een persoon die lijdt aan de psychische aandoening PTTS.
De cruciale vraag blijft: wie ben ik de facto?

Waardering: *****

Lees de volledige recensie op een andere website.
VPRO-gids, 22 januari 2020, door Dirk-Jan Arensman

Geheugenloze soldaat

Sinds Kees 't Hart, naar aanleiding van haar roman Gezel in marmer (2006) in De Groene Amsterdam-mer fulmineerde over hoezeer Anjet Daanje in de landelijke pers werd genegeerd, is het met die aandacht nauwelijks vooruitgegaan. Een omissie, maakt De herinnerde soldaat wederom duidelijk. Daanje laat je meedeinen op de hypnotiserende stroom belevenissen, gedachten en nachtmerries van Amand Coppens, een in 1917 achter de Belgische frontlinie aangetroffen soldaat wiens geheugen gewist lijkt. Vier jaar later haalt Julienne hem uit het krankzinnigengesticht. De moeder van zijn (?) twee kinderen, die koppig op haar doodgewaande lief wachtte. Terwijl hij die oude Amand probeert te worden, blijken verleden en identiteit in dit geraf-fineerd gecomponeerde boek verraderlijk fluïde.
V-337 V-338