haar tijdens de nacht gezelschap had gehouden de koude kamer instroomde.
‘Omdat jij niet mag slapen, hoef je mij nog niet van mijn nachtrust te beroven,’ zei Warja humeurig.
‘Aansteller.’


‘Als je ergens slaperig van wordt zijn het wel die langzaam voortdobberende, wollige gevaarten.’

Warja lachte, weifelend tussen geamuseerd en beschaamd. Ze trok haar spijkerbroek en trui aan en ging de rozen water geven. Toen ze daarna de kamer binnenkwam, pakte ze schone kleren, een stuk zeep, en de Litsenburg-
handdoek met briesend paard die ze van de kliniek in bruikleen had gekregen, en