jolige gele-konijn stemming te bieden waarin virussen schattig en ongevaarlijk leken. Want wie, behalve dan de eigenaar van een moestuin, was er nu bang voor een konijn?
Afgezien van de verplichte medische keuring in de Oude Weverij, zei ze, waren ze volledig vrij in de keuze van hun middagbesteding, tot om vijf uur het treintje vertrok. Ze konden in de omgeving wandelen, nader kennismaken met de andere voorgelichten. De Litsenburg van binnen bezichtigen behoorde helaas niet tot de mogelijkheden, en ook moesten ze ieder contact met de cliënten van de kliniek vermijden. Dat kon hun voorlichtster niet genoeg benadrukken. De cliënten waren immers met een virus besmet dat ze op de voorgelichten konden overdragen, waardoor ze ziek en gedurende een bepaalde tijd immuun zouden worden, wat uitsluiting van deelname aan de toekomstige kuur betekende. Ook waren er cliënten die op de slaapdeprivatie-afdeling van De Litsenburg verbleven. Zij leden niet aan een besmettelijke ziekte, maar sommige reageerden wel heel onverwacht en agressief.
Kortom de voorgelichten konden, als in een museum, alles vanaf een veilige |
|
afstand bekijken, maar ze mochten niets aanraken.
© Anjet Daanje, 2005 |
|
|
|
|
2
