door en gaf hem zwijgend aan Warja.
Twee weken geleden had Femke hen beiden naar aanleiding van een advertentie in de Sigmortelse Koerier voor een verblijf in de Litsenburg Kliniek opgegeven. Warja had toen al het gevoel gehad dat ze de naam Litsenburg al eens eerder had gehoord, maar ze had geen moeite gedaan om hem te plaatsen. Nu was duidelijk waarom ze hem kende. De Litsenburg Kliniek heette officieel Onderzoekscentrum Paul Dudocq, en was dus onderdeel van het farmaceutische miljoenenconcern Dudocq. De brief was een uitnodiging om de voorlichtingsdag van Dudocq in de Litsenburg Kliniek bij te wonen.
De advertentie was Warja nooit onder ogen gekomen. Femke had er tijdens een bezoekje aan Warja’s appartement over verteld. Het leek haar een makkelijke manier om geld te verdienen.
Warja had gelachen en gezegd: ‘Je bedoelt dat je Ivor dan kunt beloven dat ik het geld dat ik van jullie heb geleend gauw terugbetaal.’
Femke was er niet op ingegaan omdat het waarschijnlijk te veel met de waarheid strookte. In plaats daarvan had ze gezegd dat ze het leuk zou vinden om samen met Warja naar De |
|
Litsenburg te gaan. Femke zou eindelijk het geld bij elkaar krijgen om de badkamer te verbouwen, en Warja kon geld verdienen om in leven te blijven.
Warja had het goed gevonden, niets kon haar tegenwoordig erg veel schelen. Maar toen Femke uitlegde wat er in ruil voor die ƒ 3500 van hen werd verwacht, en het plan daarmee een absurd tintje kreeg, was haar interesse gewekt. Aan het einde van de avond had ze zelfs werkelijk zin gehad om zich drie weken lang in De Litsenburg terug te trekken.
Warja liet de brief uit haar hand op de bank dwarrelen. Hij belandde scheef tussen hen in, op de bekleding die Femke vorige maand had uitgezocht omdat hij zo mooi bij het vloerkleed kleurde. Ze staarde naar het logo dat ze kende van de pijnstillers die haar vader vroeger tegen migraine nam, en van de televisiereclame die verlichting zonder recept of bijwerking beloofde, wanneer je maar bereid was Yourdoc te slikken. Verdomme, dacht ze.
‘Het spijt me,’ zei Femke nog eens, ‘ik had echt niet gezien dat de Litsenburg Kliniek van Dudocq was.’
Warja had het ook niet gemerkt, anders had ze twee weken geleden zonder opgaaf van reden geweigerd om zich bij |
|
de kliniek in te schrijven. Nu Femke wist waarom ze liever thuis bleef, moest ze wel gaan. Ze wilde zich niet laten kennen.
Femkes rechterhand speelde met het gouden kettinkje waaraan het stukje meteoriet hing dat ze tijdens hun veldwerk in IJsland hadden gevonden. ‘Nou ja, er is niets meer aan te doen,’ zei ze, maar niet op de luchtige toon die erbij paste. Het klonk eerder als een smeekbede. Kunnen we dit onderwerp alsjeblieft laten rusten, Warja? Alles wat ik erover zeg is toch verkeerd.
Warja’s zes jaar oudere zus, Yolanda, werkte al sinds haar doctoraal bij Dudocq. Ze was de afgelopen drie jaar marketingmanager geweest. Maar een paar dagen geleden had Warja een officiële uitnodiging gekregen. Haar zus gaf binnenkort een receptie ter gelegenheid van haar promotie tot business-unitmanager van de divisie Research & Development. Warja was niet van plan om te gaan. Yolanda belde gemiddeld eens in het halfjaar, en over een aantal dagen zou er wel weer zo’n telefoontje komen. Waarop Warja tegenstribbelend toch op de receptie zou verschijnen.
Zolang ze zich kon herinneren was ze al |
|
bezig om Yolanda te ontlopen. Misschien wilde ze het niet oprecht genoeg, of was Yolanda te geraffineerd. In ieder geval faalde de opzet elke keer opnieuw, en nam ze zich na zo’n mislukking altijd met dubbele intensiteit voor om haar van nu af aan echt te negeren.
Op Femkes aandringen, die verontwaardigd beweerde niets over het verleden van haar beste vriendin te weten, had Warja verschillende malen geprobeerd over Yolanda en hun weinig zusterlijke verhouding te vertellen, maar onveranderlijk kregen ze dan ruzie. Femke was te mild tegenover Yolanda. Femke was te streng. Femke kon zich niet voorstellen hoe Yolanda werkelijk was. Femke wist niet hoe het voelde om een zus te hebben.
Eén keer had Femke Yolanda ontmoet. Het was op Warja’s vijfentwintigste verjaardag geweest. Yolanda had Warja een belachelijk duur merkhorloge gegeven, dat alle andere met zorg uitgekozen cadeaus in de schaduw stelde. ‘Dank je,’ had Warja vormelijk gezegd.
Maar Femke had het mooi gevonden. Ze kon het opvallend goed met Yolanda vinden. Ze hadden samen gelachen, gepraat en gedronken. Femke had |
1
vorige afl.
