Marin is namelijk beroemd vanwege haar marmeren beelden. In feite maakt ze echter alleen de ont-
werpen, waarna haar bij het grote publiek onbe-
kende steenhouwster Nan er ‘echte’ beelden van maakt. Marins bijdrage blijft beperkt tot het zetten van haar signatuur. Hoewel dit binnen de beeld-
houwkunst geen ongebruikelijke gang van zaken schijnt te zijn, kan een vindingrijk auteur met zo’n veelbelovend uitgangspunt natuurlijk alle kanten op. Het duurt dan ook niet lang voordat Gezel in marmer uitgroeit tot een rijk en meeslepend verhaal over wederzijdse afhankelijkheid, over erkenning of juist het gebrek daaraan, over onderling vertrouwen en wederzijds wantrouwen.
En over originaliteit en plagiaat. Want Marin Slingerland trekt niet alleen alle credits naar zich toe voor werk dat ze bepaald niet in haar eentje heeft gemaakt. Ook haar geniale ideeën – de enige reden dat ze als kunstenares bestaansrecht heeft – blijken minder origineel dan ze op het eerste gezicht lijken. Gezel in marmer laat de lezer nadenken over vergelijkbare gevallen uit de schilderkunst, over |
|
leerlingen die werk maken dat niet van hun meesters is te onderscheiden. En met Daanjes scenariobezig-
heden in het achterhoofd, ook over de filmwereld, waar regisseurs vaak de credits voor een film krijgen en de bijdragen van scenaristen, camera-
mensen en editors bijzaak lijken.
Gezel in marmer beslaat verschillende decennia’s en springt op uitgekiende wijze heen en weer in de tijd. De hoofdstuktitels zijn vernoemd naar beeld-
houwwerken en de roman ademt de liefde voor steen en dan vooral het marmer, waarmee Nan Geerings zo vertrouwd is. [...]
Van Nederlandse romans wordt wel eens gezegd dat ze de urgentie en brede blik missen om zich te kunnen meten met de beste Engelstalige romans die jaarlijks om de Booker Prize strijden. Na Casino (2004) van Marja Brouwers en Tommy Wieringa's Joe Speedboot vorig jaar kunnen we Gezel in mar-
mer toevoegen aan het korte rijtje dat het wel kan.
Bekijk de volledige recensie op een andere website.
 z.o.z.
|
